mama

De verscheurde moeder

Ik vind het nogal wat. De dingen die men verwacht van een kersverse moeder. Na de kraamtijd van 6 weken wordt eigenlijk verwacht dat je je hormonen weer compleet ‘in check’ hebt, je (mits je lichaam dat aankan) fanatiek in de sportschool staat om je killer abs terug te krijgen en je gaat voorbereiden om weer aan het werk te gaan. Daarnaast moet je ook nog een fantastische huisvrouw, minnares en beste vriendin zijn. Want je bent niet meer zwanger, je baby is er en jij bent niet meer het stralende middelpunt. Dus, kersverse mama, doe maar gewoon normaal.

Dat je scheel uit je doppen kijkt van vermoeidheid, je (ja, ook na 6 weken nog. hell, zelfs na 6 maanden nog) geregeld je tranen laat gaan omdat je hormoonspiegel nog he-le-maal niet op peil is en alle energie die je bij elkaar sprokkelt gaat naar je kind, en niet de sportschool, wordt voor het gemak even vergeten. Dat je niet duizend-en-een dingen tegelijk kan zijn, wordt maar raar gevonden. En eerlijk is eerlijk, zelf dacht ik er ook zo over, ooit. Met mijn grote mond. Ik vond ook dat ik na 6 weken weer in de sportschool moest staan, het huishouden netjes op orde kon hebben, iedere avond kon koken voor mijn lief en na 3 maanden weer lekker naar mijn werk kon hobbelen.

Maar laat me je vertellen dat ik me allesbehalve een supervrouw voelde in mijn ondergespuugde pyjama en mijn ongewassen haar in een knot op mijn hoofd. Moe van nachten doorhalen met een huilende baby in mijn armen. Niet toekomend aan mezelf, het huis, het eten of de boodschappen. Simpelweg om dat Lev het niet toeliet dat ik hem losliet. Ik kon hem niet in de box leggen zonder dat hij begon te krijsen. Ik kon hem niet uit handen geven zonder dat hij begon te krijsen. Hij wilde mama, mama, mama. En niemand anders. De eerste drie maanden van zijn leven zagen er zo uit. Voor mij en voor hem. Ik als een slappe vaatdoek, en Lev als een koalaatje in mijn armen. Zelfs de basic dingen schoten erbij in. Zoals douchen, opruimen en koken. Laat staan dat er ruimte was voor leuke dingen. Ik had amper tijd om mijn haar te wassen, laat staan een uitgebreide blog te tikken. Als ik nu terug kijk weet ik nog steeds niet hoe ik dat al die maanden gedaan heb. Op mijn tandvlees, dat is zeker. Ik had een bepaald beeld van hoe het eruit zou moeten zien, ik als moeder. Dat dat beeld niet realistisch was weet ik nu. En ik ben nog niet waar ik zou willen zijn, maar stukje bij beetje vind ik mezelf weer terug.

En dan bedoel ik niet mezelf als in ‘de vrouw die ik was voordat ik zwanger werd’. Die vrouw is er namelijk niet meer. Het moederschap heeft mij veranderd. Ik zal nooit meer dezelfde zijn. Maar ik ben wel nog steeds mijn eigen persoon, met mijn eigen interesses, wensen en behoeftes. Die zijn onveranderd gebleven. Al zijn mijn prioriteiten wel verschoven. Ik vind het nog steeds onwijs moeilijk om mama zijn te combineren met Esmee zijn. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik, nou, misschien wel 10. verschillende vrouwen moet zijn. Een moeder voor Lev, een gespreks en sparringspartner voor mijn lief, evenals een minnares, een vrouw van de wereld (het laatste nieuws, wat is dat?), een chefkok, een topschoonmaakster, een fantastische werknemer, een onderneemster, een schrijfster, een blogster en een fotografe. O ja, en een sportvrouw. Want die spijkerbroeken zullen mij weer passen. Dat allemaal, en meer.

Ik word spontaan moe als ik bovenstaande alinea lees. Hoe kan ik dit allemaal tegelijk willen en kunnen? Dat is toch gewoonweg onmogelijk? Of ligt dat aan mij? En ben ik een aansteller? Had ik mezelf een schop onder m’n hol moeten geven en mijn kind dan maar laten huilen in de box omdat ik even uitgebreid wilde douchen? Ik kan daar niet anders dan “nee” op antwoorden. Ik heb mezelf misschien teveel weggecijferd, maar ik zou het zo weer doen. Dat ik daarom nu nog niet in al mijn spijkerbroeken pas, mijn uitgroei nooit zo uitgegroeid geweest is en het huishouden en alles daar omheen een tijd op de schouders van mijn lief gekomen is zijn daar directe gevolgen van. En ja, ik voel me schuldig. En best vaak ook. Dat het zo gegaan is. Dat ik niet alle balletjes hoog kon houden. Dat er dingen bij in schoten. Dat is simpelweg gezegd gewoon ruk. Maar weet je? Het was ook gewoon even niet anders. En reflecterend, zie ik ook niet hoe ik het anders aan had kunnen pakken. Ik ben er geweest voor mijn kind, hij had me nodig. En dat vond (en vind) ik het allerbelangrijkste.

Lev is inmiddels 6 maand. En nog steeds gaat niet alles van een leien dakje. Maar ik ben wel weer aan het werk, doe boodschappen, het huishouden en blog ik af en toe. Het is vallen en opstaan. En dat zal het nog wel een tijdje blijven. Maar als er iets is dat mij duidelijk geworden is, dan is het dit: F*CK het ideaalbeeld. Van de moeder die na 6 weken weer helemaal back in shape achter het fornuis staat met een plumeau in de ene en een baby in de andere hand. Het enige wat dit met ons doet is ons (of in ieder geval mij) diep ongelukkig maken. Die vrouw zou ik nooit zijn geweest. En weet je? Dat is oké. Het is oké om tijd te nemen om jezelf weer terug te vinden. Het is oké om langer te doen over het zoeken naar een ritme. Het is oké als je een dag (of 6) niet toekomt aan je haar wassen en het maar weer doet met droogshampoo. Laat je niet gek maken. Neem iedere dag zoals ‘ie komt. En bovenal: GENIET. Ook al is dat lastig, met je wallen op je kin en je hormonen door het dak. Die abs, die komen later wel. En het stof op de kastjes ligt er ook nog wel als je er een week later een doekje overheen haalt.

Relax mama, je doet het fantastisch. (Nu moet ik dit zelf nog gaan geloven.)

Liefs,
Esmee

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Rory
    14/04/2018 at 15:06

    Heel herkenbaar. Mijn sportschool vond destijds dat ik – terwijl ik er al ruim tien jaar zat – best na 4 maanden weer kon sporten en dus betalen. Dat mijn lijf dat na een keizersnede helemaal nog niet zo’n goed plan vond werd terzijde geschoven. Ik realiseer mij nu pas hoeveel anderen van mij hebben verwacht (en ik van mijzelf). Loslaten en alles in de flow doen is mijn devies tegenwoordig.

  • Reply
    Nicole Orriëns
    17/04/2018 at 08:49

    De meeste vrouwen worstelen met het moederschap. Die veels te mooie beelden zijn echt niet realistisch.

Leave a Reply