mama

De Werkende Moeder

Met tranen in mijn ogen trek ik de voordeur achter me dicht. Door de gesloten deur hoor ik gedempte geluidjes. Mijn baby. Ik hoor hem kirren en lachen en kletsen tegen zijn papa. Alles in mij schreeuwt dat ik die deur weer open moet trekken, naar binnen moet stormen en mijn kind moet pakken. Dat ik hem de hele dag bij me moet houden, met hem moet spelen, voorzien van flesjes, schone luiers en oneindig veel knuffels. Maar in plaats daarvan haal ik een keer diep adem en loop ik naar het trappenhuis. Waarom? Ik moet naar mijn werk.

De hele nacht ben ik in de weer geweest met onze kleine man, en ’s ochtends presteert hij het om zijn halve fles op mijn fris aangetrokken outfit uit te spugen. Haastig trek ik iets anders aan en snel ik naar de bus. De bus die naar mijn werkplek gaat. De bus die mij wegrijdt van mijn huis, van mijn kind. Het druist in tegen mijn moedergevoel. Ik wil hem niet “achterlaten”. Al weet ik dat hij het met papa natuurlijk net zo naar zijn zin heeft als met mij. Misschien nog wel meer zelfs. Want papa is de leukste, om niemand lacht hij harder. En troosten? Dat kan papa als de beste. Maar toch knaagt het. Ik vind het verschrikkelijk lastig om na het “weekend” weer hele (en halve) dagen weg te zijn van mijn kind. En ik had werkelijk nooit gedacht dat ik that mom zou zijn. Zo’n gekkie die zichzelf en haar behoeftes opeens wegcijfert. Die van huis gaan zonder baby ziet als een opgave. En daar soms onbedaarlijk om moet huilen.

Yep, ik ben sinds kort weer aan het werk. En hoe leuk ik dat ook vind, zo lastig is het ook. Ik heb een onwijs leuke klus gekregen waar ik part-time aan de slag ben gegaan als communicatieadviseur. And I love it. Het is precies de baan voor mij, echt helemaal mijn ding. Ik mag samenwerken met onwijs leuke, ervaren en inspirerende mensen, mijn eigen ding doen, van hot naar her vliegen en vanuit mijn kennis en ervaring (al vind ik dat nog steeds wel vreemd om over mezelf te zeggen) een beleidsplan schrijven voor de communicatiestrategie van dit project. Ik zit ontzettend op mijn plek en heb het onwijs naar mijn zin. En dat verzacht te pijn enorm, maar niet helemaal.

De dagen vliegen om, ik ben druk aan de slag en er is veel te doen. Dat maakt dat ik het gevoel van ‘ik heb mijn baby achtergelaten’ soms even vergeet. Maar als ik dan een appje krijg, met een filmpje of een foto, dan doet dat toch heel even pijn, recht in mijn hart. Dan denk ik: “Shit, daar had ik bij moeten zijn.”. Want wat nou als hij straks zijn eerste stapjes gaat zetten terwijl ik op mijn werk zit? Of zijn eerste woordje zegt? Ik geloof dat ik dan weken jank hoor, als ik die momentjes mis. Ik ben daarnaast ook echt van mening dat het ontzettend belangrijk is om te moederen. Ik wilde graag een kind, nu moet ik er ook voor hem zijn. En dat is geen sneer naar mama’s die fulltime werken, echt niet, ieder doet wat goed voelt. Maar voor mij voelt het dus het best om er zoveel mogelijk te zijn voor mijn kind. En ik weet dat hij het prima doet zonder mij (al vind ik dat ook lastig, stiekem had ik gedacht (of gehoopt) dat hij ontroostbaar zou zijn als ik 8 uur achter elkaar niet thuis zou zijn) maar daar gaat het niet eens om. Natuurlijk redden kindjes zich ook op de opvang, bij de oppas of bij papa. Maar ik ben van mening dat een goede basis essentieel is voor een gezonde hechting. Dat mijn kind weet dat ik er altijd voor hem zal zijn, en dat ik ook altijd terug kom als ik even weggeweest ben. En ja, die momenten apart wil ik zoveel mogelijk beperken. Call me crazy.

Toch is het ook gezond, even uit de thuisbubbel. Lev slokt namelijk redelijk wat energie op. Hij vraagt veel aandacht, slaapt weinig en kan soms erg ongeduldig en gefrustreerd zijn. Inmiddels ben ik, na een paar weken, ook zover dat ik er soms stiekem van kan genieten. Dat ik na een helse nacht mijn tas inpak en even de hele dag Esmee de communicatieadviseur kan zijn, in plaats van mama. Maar na zo’n dag werken, ren ik letterlijk de bus uit, terug naar die voordeur. Om vervolgens naar binnen te stormen, naar mijn baby. Die me dan aankijkt alsof ik nog geen vijf minuten weggeweest ben en me direct een grote glimlach geeft. Die zijn armpjes uitstrekt als ik hem optil en het vrolijk uitgilt als ik hem allemaal kusjes geef op zijn heerlijke bolle wangen. En dan weet ik: het is goed zo. Hij is vrolijk, heeft gewoon zijn flesjes gedronken, dutjes gedaan en gespeeld met zijn papa. En nu is mama er weer om hem naar bed te brengen. En ben ik dankbaar voor mijn leuke baan, fijne vent en het allerliefste kind van de wereld.

Liefs,
Esmee

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Nicole Orriëns
    30/03/2018 at 09:03

    Ik vind dat je het heel mooi beschrijft. Het lijkt me echt een hele lastige tweestrijd: het leuke van je baan en het verlangen naar je kind.

    • Reply
      Esmee
      31/03/2018 at 13:05

      Is het ook echt! Maar ik denk dat het allerbelangrijkste is dat er balans is. En ik denk dat ik dat wel heb gevonden op deze manier :)!

Leave a Reply