baby

Een Lev-update

Misschien heb je, als trouwe volger (hehe), al gemerkt dat Leven met Lev deel 3 niet online verschenen is. Misschien is dat je compleet ontgaan. Beide zijn in ieder geval oké. Wij daarentegen nog niet. Wie me volgt op Instagram is al wat meer op de hoogte, maar ik wil toch nog even de rest van mijn ei kwijt en van me afschrijven hoe het nu met ons gaat. Zijn jullie ook weer helemaal up to date.

Maandag 8 januari zijn wij naar de osteopaat geweest. Het weekend ervoor ging het eigenlijk best goed. Lev werd “maar” 3 keer per nacht wakker (dat is een goede nacht voor ons) en zat over het algemeen prima in zijn velletje. Overdag slapen deed hij nog steeds niet echt, misschien 3×10 minuutjes. Maar a la. Dat sloeg na ons bezoekje die maandagmiddag helaas helemaal om. Dat hij hard kon huilen wisten we. Maar dat hij dat een hele week iedere dag een paar uur vol kon houden was nieuw voor ons. Het record was zaterdagavond, toen heeft hij 4 uur onafgebroken de hele boel bij elkaar gekrijst. (En sorry aan alle mama’s van huilbaby’s, dat is voor jullie natuurlijk nog steeds niets. Maar man oh man wat heb ik diep respect voor jullie! Na die 4 uur was ik al compleet leeggezogen. Ik kan me zo goed voorstellen hoe wanhopig je je moet voelen wanneer je baby gewoon nooit stopt met huilen. Dikke knuffels voor jullie!).

De hele week is hij van slag geweest. Nu, een week later, gaat het langzaamaan iets beter. De nachten zijn terug naar 3 a 4 keer wakker en de dutjes overdag lijken ook iets langer te worden (zo rond een uurtje). We zijn er nog lang niet wat betreft slapen. Lev ligt nog altijd in “het grote bed” en het liefst zo dicht mogelijk tegen mij aan. Hij kruipt echt dichterbij gedurende de nacht, de kleine draak. Ik val geregeld bijna uit bed omdat ik niet op zijn uitgestrekte armpjes wil gaan liggen. Aandoenlijk is het dan weer wel. Maar echt goed voor mijn nachtrust natuurlijk niet.

Omdat Lev slecht kan tegen teveel veranderingen in 1 keer, moeten we alles in stapjes doen. Het kost dus meer tijd allemaal. Tijd die Lev zeker nodig heeft. Hij had langer dan gemiddeld nodig om te wennen aan het leven buiten mijn buik. Nu heeft hij langer nodig om zelfstandig te leren slapen. We houden hem daarom nog even lekker dichtbij ons. De volgende hobbel is de fles: die weigert hij sinds een paar weken. Eerder was dat nooit een probleem, zowel gekolfde als kunstvoeding dronk hij prima uit onze Avent fles. Maar nu hij wat ouder is en duidelijk voorkeuren begint te krijgen wil hij maar niets weten van de plastic tiet met melk. We zijn flink aan het oefenen maar nog zonder resultaat. Aan de ene kant ben ik er ontzettend klaar voor mijn lichaam weer wat meer voor mezelf te hebben, ook een keer door te slapen ’s nachts en mijn lief eruit te sturen voor de fles en weer eens een glaasje wijn te kunnen drinken. Maar aan de andere kant word ik ook verdrietig als ik denk dat ik een, voor mij ontzettend bijzondere, periode af ga sluiten. Maar het is tijd dat ook mama weer dingen voor haarzelf kan doen. Al is het maar heel even. En dat ik ook weer aan het werk kan, zonder dat ik me druk hoef te maken of Lev niet alles bij elkaar krijst omdat hij de fles niet wil.

(Het hele gebeuren met de osteopaat krijgt trouwens nog wel een staartje. We hadden zelf al het idee om als vervolg (en aan de hand van de heftige reactie van Lev) een verwijzing te vragen voor de kinderarts. Hij heeft ergens last van, dat kan niet anders. De osteopaat beaamde dit en adviseerde ons ook om verder onderzoek te laten doen. Dus daar zijn we nu mee bezig. To be continued.)

Enfin. Het mag duidelijk zijn dat we nog niet zijn waar we wezen moeten. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat steeds iets beter gaat worden. Ik heb mezelf echt overtroffen met hoeveel geduld ik op weet te brengen voor dat kleine ventje, zo bizar. Hoe weinig geduld ik heb met andere dingen (en vooral mezelf) zoveel heb ik dat met hem. Ik ben zelden echt geïrriteerd of dat ik denk “ah nee Lev nu even niet”. Ik vind het vooral zo sneu voor hem dat hij zoveel moeite heeft met loslaten en in slaap vallen. Dat hij last heeft van alle prikkels om hem heen en dat hij soms zo ontzettend ontroostbaar is. Natuurlijk wil ik ook voor mezelf dat het allemaal een stuk beter gaat. Het zou fijn zijn weer wat meer te kunnen slapen. Maar boven alles wil ik dat voor hem. Dat hij in z’n hum is. Dat hij kan genieten. En lachen.

En dat we dan samen de wereld verder gaan ontdekken. Lev voor de allereerste keer. En ik door zijn ogen opnieuw.

Liefs,
Esmee

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply