baby

Leven met Lev – 006

6 maanden baby Lev! Hoera! Maar oh boy. Het gaat zo hard. Het voelt als de dag van gisteren dat ik in dat ziekenhuisbed lag. Met een heel klein, minuten oud baby’tje in mijn armen. Ons kind. Om niets te vergeten en jullie up-to-date te houden zal ik iedere maand een ‘Leven met Lev’ blog de lucht in slingeren. Vandaag is mijn baby 6 maand. Dat is een half jaar! Lezen jullie mee?

IK:
..Heb eigenlijk helemaal geen woorden om te omschrijven hoe het voelt dat ik al een half jaar moeder ben. Moeder. Van een fantastisch mooi ventje. Als iemand me 5 jaar geleden had gevraagd of ik dacht dat ik ooit een baby zou krijgen, had ik diegene waarschijnlijk vierkant uitgelachen. Ik vond mezelf niet goed genoeg voor zo’n verantwoordelijke taak. Ik? Moeder? Goeie grap. Maar na jaren onrust, paniekaanvallen, faalangst en een hart dat vaak gebroken werd, kan ik zeggen dat ik thuis ben. Thuis in het moederschap. Thuis bij mijn lief. Mijn thuis is een warm bad geworden. Dat overstroomt van liefde. Liefde voor elkaar. Liefde voor ons kind. Liefde voor het leven, al zit het ons niet altijd mee de laatste tijd. Zoveel liefde heb ik nooit gevoeld. Nooit eerder had ik zoveel levenslust. Zoveel drive om er wat van te maken. Het beste. Voor jou, lief kind. Zodat je in een veilig nestje op kan groeien.

JIJ:
..Kruipt sinds anderhalve week! En niet zo’n beetje ook. Je bent niet meer te stoppen. Kind wat ga je hard. Ik sta als een bezeten cheerleader naast je, te gillen bij iedere centimeter die je vooruit komt. Ik kan je niet vertellen hoe trots ik op je ben, maar soms zou ik willen dat je het allemaal wat rustiger aan deed. Jouw grote sprongen vooruit gaan ook gepaard met zoveel onrust, angst en frustratie. Ik wil je zo graag leren soms een stapje terug te nemen. Dat je niet altijd overal de snelste, beste en de grootste in hoeft te zijn. Al heb je dat besef nu natuurlijk nog niet. Maar het zit al in je, dat is duidelijk. Je bent zo’n ontzettende spiegel voor me. Ik zie mezelf als ik naar je kijk (en niet alleen omdat je hetzelfde neusje hebt). Maar lief kind, je bent goed zoals je bent. Ook als dat betekent dat je als een wervelwindje door het leven gaat. Toch gun ik je ook die rust, en zal ik je die proberen blijven te geven.

..Slaapt al weken ’s nachts bar en bar slecht. Om de twee uur begin je te huilen, in je slaap. Met de handen in het haar zagen we het tafereel aan. Niet wetende wat er nou toch met je aan de hand was. Dat je vervolgens ineens wegkroop én er opeens twee tandjes door je tandvlees geboord kwamen waren hier vast en zeker de oorzaak van. Een slaapkopje ben je nooit geweest, maar het werd nu opeens wel heel extreem. Hopelijk kalmeer je na deze sprong weer een beetje. En zo niet, dan knuffelen we maar extra veel tijdens de nachtelijke uurtjes.

..Begint soms ineens heeel hard te huilen bij het zien van bepaalde mensen. Geen idee waarom. De eenkennigheid is in ieder geval begonnen. Al zat dat er altijd al wel een beetje in bij je. Echt gecharmeerd van vreemden die hun hoofd boven de kinderwagen hingen ben je nooit geweest. En dat kan ik je niet kwalijk nemen, hoor. Ik zou ook lichtelijk geïrriteerd raken als iemand opeens zo dichtbij zou komen.

..Zit ook sinds een paar dagen in de buggy in plaats van de kinderwagenbak. Je wordt zo ontzettend groot. Ook de Maxi Cosi wordt eigenlijk al een beetje te klein voor je, maar toch vinden we die voor nu nog het veiligst. Je bent maat 68 alweer bijna ontgroeit en langzaamaan stappen we over op 74. Vrijdag gaan we sinds lange tijd weer naar het consultatiebureau en ik ben zo benieuwd hoeveel je nu weegt en hoe lang je bent. En om dan te bedenken dat je 49cm was bij je geboorte. Zo klein was je. Maar groei maar goed liefje. Zo hoort het.

Onvoorstelbaar dat je alweer een half jaar in ons leven bent. Wat is de tijd gevlogen. Ik kan nog steeds niet bevatten dat mijn lichaam jou gemaakt heeft. Je bent zo’n heerlijk lief klein ding. En zo’n eigen karaktertje al. Je weet precies wat je wel en niet wil en ontdekt iedere dag wel iets nieuws. Ik had geen moment willen missen. Je bent een deel van me geworden, voor altijd. Ik ben niet meer dezelfde ik, en dat hoeft ook niet meer. Het is goed zo. Perfect zelfs. Ik ben van alles al geweest. Maar jouw mama zijn is toch wel de mooiste rol van allemaal. Oneindig veel liefde, kind van ons. En een kusje op je bolletje.

Liefs,
Esmee

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply