bevallingsverhaal

Positief bevallingsverhaal 002 – Deborah & Célina

Horrorverhalen omtrent bevallen, we kennen ze allemaal. Iets met tangen, knippen, ruptuurtjes en pijnstilling. Maar dat bevallen vaak ook gewoon een fantastisch mooie ervaring blijkt te zijn, die zeker hard werken is, maar vooral positief ervaren kan worden, horen we gek genoeg veel minder. Omdat ik het zelf erg fijn vond zoveel mogelijk positieve bevallingsverhalen te lezen tijdens mijn zwangerschap, leek het me een leuk idee er een aantal te gaan delen op mijn blog de komende maanden. Allemaal enthousiaste mama’s die een geweldige bevallingservaring hebben gehad. Ik ben trots en vereerd dat zij nu allemaal een plekje op mijn blog hebben. Vandaag is het dochtertje van Deborah een half jaar oud: de perfecte gelegenheid om haar verhaal te delen. 

Maandag 2 oktober 2017. De verloskundige is zojuist bij mij thuis langs geweest. Ik heb namelijk een rotweekend achter de rug met aardig wat stress en ik voel me niet lekker. Mijn bloeddruk is gemeten en die heeft net aan het punt bereikt waarop ik word overgedragen aan het ziekenhuis: 180/90.

Wat nerveus sta ik die middag op de afdeling gynaecologie voor een volledige controle van zowel mijzelf als mijn baby. Buiten de iets verhoogde bloeddruk is er gelukkig niets aan de hand, alle waarden zijn goed en er is niets dat wijst op zwangerschapsvergiftiging. Ik ga naar huis en moet donderdag weer terug naar het ziekenhuis voor controle.

Donderdag 5 oktober 2017. Al vrij vroeg in de ochtend zijn mijn vriend en ik onderweg naar het ziekenhuis voor een controle. De afgelopen dagen ben ik me alleen maar rotter gaan voelen, dus echt veel verbetering verwacht ik niet. En ik krijg gelijk, mijn bloeddruk is weer iets gestegen. Hij is nog steeds niet extreem hoog maar er wordt wel een keuze aan mij voorgelegd: wil je je zwangerschap uitlopen of wil je worden ingeleid?

Ik had het al zien aankomen, maar toch valt die vraag rauw op mijn dak. Natuurlijk wil ik het liefst afwachten tot de bevalling zelf op gang komt. Maar aan de andere kant weet ik dat ik mezelf niet meer tot bedaren kan brengen en mijn bloeddruk alleen maar hoger kan worden. Samen met mijn vriend besluit ik vrij snel dat we voor een inleiding gaan. De gynaecoloog vertelt ons dat we vanavond terug mogen komen. Woow, oké..

Snel naar huis, de laatste spullen klaarzetten, de laatste boodschapjes halen en heel bewust van het feit dat dit de laatste keer is dat we met zijn tweetjes vanuit huis weggaan, vertrekken we om 20.00 richting het ziekenhuis.

Mijn uitgerekende datum was vrijdag 13 oktober (jawel) en ik krijg kamer 13 (uhm.. jawel!!) aangewezen als dé kamer. Het fijne aan het feit dat ik ingeleid ga worden is dat ik nu nog rustig even mijn spulletjes kan uitpakken voordat het echte werk begint.

Om 21.00 wordt er een ballonnetje geplaatst, met als doel drie centimeter ontsluiting veroorzaken. Het plaatsen doet best wel even pijn, verder voel ik er helemaal niets van. Die nacht heb ik best wel wat buikpijn, ook vrij regelmatig, maar ik hoef nog niets weg te zuchten. Mijn vriend slaapt als een roosje op de groene slaapbank naast mij, dus hij merkt er niet zoveel van.

De volgende ochtend om 07.00 komt de verloskundige (mannelijk, 25 jaar, jawel) een kijkje nemen en blijkt het ballonnetje zijn werk gedaan te hebben: drie centimeter ontsluiting it is! De weeënopwekker gaat aan en wordt gedurende de dag steeds iets meer opgeschroefd. Mijn vliezen worden gebroken en nu is het afwachten hoe snel mijn lichaam de weeën gaat oppakken.

Om 11.00 voel ik me nog prima, ik krijg het wat warm maar stuur iedereen nog vrolijk whatsappjes. Ik meld mijn vriend opgewekt dat het me zo allemaal wel gaat lukken…

Om 12.00 wordt het allemaal iets pijnlijker en app ik mijn kraamverzorgster/achternicht, die bij de bevalling aanwezig zal zijn, dat ze deze kant op kan komen. Om 13.00 komt zij binnen en merk ik dat ik de weeën een beetje moet gaan wegzuchten, al vind ik het nog prima te doen.

Om 14.00 heb ik het vrij pittig en komt de verloskundige. Vier centimeter ontsluiting. VIER?! Vanaf vanmorgen 07.00. Dat wordt een lááánge dag.

Ik wil eigenlijk geen pijnstilling, maar de verloskundige adviseert om toch nog eens aan een ruggenprik te denken, hij denkt dat dit nog wel een tijdje gaat duren en ik moet mijn energie sparen voor het echte werk. Vrij snel besluit ik dat de ruggenprik dan maar gezet moet worden en om 15.00 rijden we naar beneden, ik al weeën opvangend in m’n rijdende bed. Geen idee wie of wat we allemaal tegengekomen zijn, aangezien het ook nog eens bezoekuur was in het ziekenhuis..

Het zetten van de ruggenprik gebeurd enorm snel en ik voel er niks van, ze zet hem namelijk midden in een wee (“Probeer je te ontspannen, we gaan de prik zo zetten.” wordt me verteld. Ik denk alleen maar: “ONTSPANNEN? HOUDT. JE. WAFFEL.”)

Om 15.30 zijn we weer terug op mijn kamer en om 15.45 heb ik het idee dat ik nú naar de wc moet. Mijn ruggenprik was scheef gezet dus rechts voelde ik alles nog, wat achteraf misschien maar beter was. De verloskundige zou om de twee uur komen, dus om 16.00 kwam hij weer even controleren. Negen centimeter ontsluiting!!! Wááát, hoe kan dat nou zo snel?!?

Vanaf dat moment keer ik volledig in mezelf en begin ik met het opvangen van weeën die zó heftig zijn, niet qua pijn maar omdat mijn lichaam schreeuwt om mee te persen. Thank God for de zwangerschapsyoga: mijn ademhalingsoefeningen om persweeën weg te zuchten werken erg goed.

Om 17.00 heb ik het gevoel dat ik het niet langer meer kan inhouden en zeg ik dat er iemand moet komen. Er blijkt in de kamer naast mij nog iemand te zijn die net zo ver is als ik en er is te weinig personeel, dus er komt niemand. Ik probeer me zo goed en zo kwaad als het kan in te houden, en het eerste moment wat ik me kan herinneren is dat mijn achternicht tegen mijn vriend zei: ‘als het 17.45 is, druk je nog een keer op die knop.‘ De verpleegkundige kwam binnen en zei: ‘is er nu nóg niemand geweest?!’ Ik hoorde een soort paniek in haar stem. Ze schoot de gang op en de dienst van mijn verloskundige zat er eigenlijk al op, maar hij is teruggeroepen. Hij kwam binnen om 18.00, trok zijn handschoenen aan en om 18.06 was ze daar, onze mooie dochter. Wat zijn we trots!

Ik kijk met een enorm goed gevoel terug op mijn bevalling. Ze zeggen altijd dat een ingeleide bevalling nóg meer pijn doet dan een natuurlijke bevalling, maar ik vond het alles meevallen. Natuurlijk was het niet pijnloos, maar ik heb geen moment gedacht: dit nooit meer. Oké, een kwartiertje misschien 😉 maar het cliché is echt waar: als je kindje op je borst ligt, ben je alle pijn weer vergeten.

Voor alle mama’s die nog moeten: you got this!!

Liefs, Deborah

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply